Zachłysnęłam się powietrzem
gdy właśnie wstawał
kolejny świr
porwałam na strzępy
jego traktat diabła
poczułam woń i
wyszłam...
udusiłam się obawą
o powietrze…

"Opijam się poezją"

Czasami staję na straży
przed samą sobą
Gdy już całkowicie
zbiera mi się na wymioty
zamykam w sobie
wszystkie twarze tęsknoty
Przywołuję swój strach
I pozwalam by zawładnął mną
by oczy roziskrzył łzami

Opijam się poezją
na nic więcej mnie nie stać
to najtańszy sposób
by zapomnieć o sobie
choć na chwilę

"Mój obraz"

Malujesz mój obraz
choć nie wiesz ze tak cierpię
Wzrokiem próbuję przekazać
ci całą mą radość
choć tak nie wiele jej jest

Oderwałeś mnie od bólu
zastygłam w jednej chwili
i zawiesiłeś mnie nad łożem śmierci
na zawsze zatrzymałeś mój smutek

pod poduszką chowam Twój pędzel
bym mogła we śnie zamalować
Twoją twarz.

„Starość”

Czuję twój zapach,
ten czarny płaszcz
wokół twoich oczu,
zapach kosy,
przygasłych serc.

Już czuję Cię blisko,
W ziemi, zakopię resztę skarbu,
Znalazłam, już miejsce,
co przetrwa, zagładę losu.

Widzę zbliżającą się starość,
Żegnam!
Już tylko kochać, nie płacząc.
Mocą Stwórcy Niebios
rozsypię snującą,
jedwabną miłość,
i żegnając,
powiem sercu Twojemu
dobranoc..

 „Oddycham bez powietrza”

Pustka wypełnia moją głowę,
Moje myśli rozkwitają nie wiedzą,
Niepewnością w nadejście własnego życia,
I to czekanie…

Wciąż tylko tik tak tik tak
Bije jak dzwon,
Odliczanie - nie doczekanie,
Ogrom ciszy przerasta
Mnie samą,
Bez ufności do nadziei,
Chodzę bez życia…

Czuję jak omija mnie tuż obok,
Jak przechodzi ,
Ocierając się o mnie,
Tylko w przeciwnym kierunku.
Biję bez serca…

Widzę jak iskrzą moje oczy,
Spijam ich słony smak,
Lecz nie czuję woni kwiatów,
Oddycham bez powietrza...

"Spałeś"

Spałeś, na księżyc jak na poduszkę,
miękko złożyłeś głowę,
ciszę poddałeś oczom,
niech napatrzą się póki mogą.
Łukiem brwiowym prowadzisz
kolejny wers,
a po starych rysach twarzy,
pozostawiasz tylko kurz,
by wprowadził nas w wysoki ton.

Spałeś, gdy ja rozsypywałam
dla Ciebie ziarnisty trzepot ptaków,
i wdychałam całą piersią,
skażone światem drogi w niebie,
byś mógł znów prześledzić,
usta szlaku
- wznoszących słów

Spałeś,
gdy wczorajszy dzień,
nawiedzał Cię przez sen,
na złotych kolcach opierał swój ciernisty mrok
a Ty – ufałeś,
wiatr okrył Cię obłokiem i utulił do snu.

Teraz, ukołysany przez ciszę
Śpisz…
Szepczę więc,
Że to już koniec.

„Wiersze Norwida”

 Przez sen recytujesz
wiersze Norwida:
wszędzie usłyszę
skrzeczące wersy,
szumiące grozą strofy,
i ta melodia z ust twych,
płynie jak tęcza zbawienia,
smak z każdego słowa inny,
zapach świeżych oliwek,
nad powiekami nocy,
unoszący gęste lawiny słów.

Otwierasz oczy
czy to poezja?
-pytasz

 "Tak wielu”

 Tak wielu nas jest,
a czuje się taka samotna.
Tak wiele łączy nas,
a wciąż widzę mur dzielący,
który siłuje się ze mną
na rękę.

Tak wielu was jest,
a nikt nie spyta -
gdzie jestem.

 „W kolejnym wierszu”

W kolejnym życiu,
nie będzie juz zmartwień,
zanikną marzenia,
umrą wspomnienia.

W kolejnym wierszu,
nie będzie już mnie,
zaniknę we mgle,
umieram.

Ginę w gąszczu przemyśleń,
Odchodzę, jako wiązka rozczarowań,
Ale wciąż jestem,
duszą błądzącą po wersach.

„Nie potrafię”

 Nie potrafię już zatopić się w słowa,
i być twarda jak lawa.
nie umiem nawet płakać.
nie potrafię dociągnąć pióra do końca zdania ,
zawsze zostaje jakiś uszczerbek,
wśród świata.
Nie potrafię żyć.
nie umiem już kochać.
nie mogę już patrzeć na ludzi,
połykam jedynie ich wzrok,
by bardziej zagłębić się,
w otchłań myśli o świecie zmarłych.
nie znajdę już natchnienia,
przekazywanego kwiecistym stylem pisania.
nie potrafię wstawać każdego ranka.
nie umiem cieszyć się sobą.

„Jak powstaje”

 Lawina myśli,
wzburza mózg,
niemożność wyobraźni,
zabija czas.

Później litera po literze,
sklejam ostrożnie,
przy oświetlonym biurku,
Sylaba po sylabie,
rodzi się nowa twarz.

 Jak niewidoczny szlak,
wciąż deptany przez inną osobę,
ugniatam świeży grunt,
ulepiony z martwych słów,
wskoczył znów do innych ust
-wyraz.

"Rozpalasz"

Słowem nie gestem
Duszą nie sercem
Spojrzeniem nie dotykiem

Rozpalasz...

Jestem płomieniem wczorajszego
Ty jesteś moją iskrą życia
Wygasam gdy odchodzisz

Nie gaś proszę naszej miłośc…i

"Białe leżą już liście"

Białe leżą już liście,
a z błękitu Bóg zrobił
staruszka,
traci, już pomału
każdy siwy włos.
I wypuszcza ulotne słowa,
kraczące niczym wrony.

Chodź spoczniemy wreszcie,
w szarym cieniu jesieni.
Bo potem śnieg zasypie.
I z pocałunkiem chłodnym
zaśnie ziemia.

Prędzej, siwy staruszek cierpi
i włosy wyrywa,
Nie idź proszę przodem!
posłuchajmy razem życia,
co pod sosenką się skrywa.

Niech się wieczna zima,
jak strup odrywa
Nasze zimne serca w pierwotnej spiżarni,
rozpoczną myśleć o wiośnie.

"Słodki kolor jesieni"

Chorobliwa zazdrość
nieustanne spojrzenia słów
przyciągające miejsce
niczym zapach świeżych bułeczek
to nagie serce
drżące w łzawym upale
i nasze palce
złączone przewodem intymności

To wszystko
jest jak słodki kolor jesieni
rozbawia irytuje
później zatapia w nas
mały listek czerwony

„Pożyczyć miłość na parę chwil”

 Chciałabym pożyczyć
miłość na parę chwil
by z opuchłych chmur ostre światło
mogło załamać swoje promienie

 
Chciałabym wierzyć
by smuga cienia na oczach
spłynęła wzdłuż policzka
jak przejrzysty szal

 
Chciałabym otworzyć usta
by polało się kilka
woskowych słów

 
A wśród deszczu białych motyli
mogłabym dostrzec klucz
do niebieskich bram

Usiadłabym na skraju świata
i modliła się
Byś i tu był